khabarbanoo.ir

تاریخ انتشار: ۱۱:۲۰ - ۲۵ بهمن ۱۳۹۶
کد خبر: ۲۷۵۷۹۳
خبرگزاري فرانسه روز گذشته گزارشي درباره تيم ملي وزنه‌برداري زنان عراق کار کرد و در آن به مشکل عديده اين ورزشکاران اشاره كرده و به تلاش سرمربي‌شان هم پرداخته است. در زير بخش‌هايي از اين مطلب را از نظر مي‌گذرانيد.
در سالنی تقریبا متروکه در محله مدینه الصدر در شرق بغداد، وزنه‌هایی به مراتب سنگین‌تر از خودشان را بالای سر می‌برند. به معنای واقعی، به‌خاطر قدرت بازوهایشان است که این هشت عضو تیم ملی وزنه‌برداری زنان عراق، توانسته اند خانواده کوچکی را در وزنه‌برداری تشکیل دهند. آن‌ها روزی سه ساعت در سالن کوچکی که دیوارش منقش به پرچم عراق شده تا خرابی‌های زیادش به چشم نیاید، تمرین می‌کنند.

تمریناتشان مستمر است و به غیر از چنددقیقه‌ای که برای ریکاوری استراحت می‌کنند، دست از تمرین برنمی‌دارند. سال ٢٠١١ بود که فدراسیون وزنه‌برداری عراق از عباس احمد، یکی از مربیان سابق تیم ملی وزنه‌برداری مردان عراق خواست تیم وزنه‌برداری زنان این کشور را تشکیل دهد. احمد می‌گوید: «راستش را بخواهید تشکیل تیم زنان وزنه‌برداری سخت نه بلکه خیلی سخت بود!».

مشکل این مربی هم این بود که باید خانواده‌های سنتی عراق را راضی می‌کرد تا اجازه دهند دخترانشان وارد این ورزش شوند. «وقتی با خانواده‌ها صحبت می‌کردم، کار بسیار سختی پیش‌رو داشتم، چون باید با جامعه‌ای حرف می‌زدم که پرداختن به این رشته را رد می‌کرد».

با این حال این مربی ٥٤ ساله عراقی ناامید نمی‌شود و به جست‌وجو برای پیدا‌کردن زنان علاقه‌مند و توانمند به وزنه‌برداری در عراق ادامه می‌دهد. البته او خیلی خوب می‌دانست که وضعیت امکانات و زیرساخت‌هایی که برای وزنه‌برداری زنان عراق در نظر گرفته شده بود، بسیار پایین‌تر از حد تصور بود؛ چون هرگز به طور رسمی در این کشور برنامه‌ریزی نشده بود که روزی هم قرار است وزنه‌برداری زنان راه بیفتد.

عباس احمد می‌گوید برای جذب نفرات موردنظرش به خانواده‌هایی نزدیک شد که دخترانشان عاشق این ورزش بودند یا اینکه حداقل درک درستی از این موضوع داشتند. خانواده هدی سلیم السعدی، اولین خانواده‌ای بودند که با روی خوش به پیشنهاد این مربی پاسخ مثبت دادند. دلیلش هم این بود که هدی ٢٠ ساله، از هشت‌سالگی وارد تکواندو شده بود و روحیه ورزشی قابل تأملی داشت.

هدی که حتی مژه‌هایش را هم رنگ کرده، می‌گوید: «به آن‌هایی که می‌گویند وزنه‌برداری برای دختران ساخته نشده، باید بگویم می‌توانم هرکاری را که مردان انجام می‌دهند، انجام دهم. هیچ تفاوتی وجود ندارد. من مردان وزنه‌بردار را به چالش دعوت می‌کنم و از این بابت به خودم افتخار می‌کنم». هدی در عین حال که اولین وزنه‌بردار مدینه الصدر است، مستعدترین آن‌ها هم به شمار می‌رود؛ او حالا ستون تیم وزنه‌برداری زنان محسوب می‌شود و مسئولیت تمرین‌دادن خواهر ١٧ ساله‌اش، هدیل را هم بر عهده گرفته است.

سال گذشته هر دو خواهر برای شرکت در رقابت‌های آسیایی اعزام شدند و اتفاقا اصلا هم رقبای ساده‌ای برای بقیه نبودند. در دسته منهای ٩٠ کیلوگرم هدی مدال برنز یک‌ضرب رقابت‌های آسیایی را در ترکمنستان به دست آورد و بعد

هم در رده جوانان در مجموع توانست نفر اول رقابت‌های نپال شود. در همان رقابت‌ها او مربی خواهرش هم بود.
هدیل جوان در آن رقابت‌ها و در وزن منهای ٥٨ کیلوگرم در مجموع توانست به عنوان دهمی برسد. البته او در دیگر تورنمنتی که در کاتماندو برگزار شد و مخصوص جوانان بود توانست به عنوان چهارمی برسد.

با این حال فارغ از افتخارات، چیزی که هدی به دنبال آن است، امنیت شغلی است. «به لطف وزنه‌برداری حقوقی می‌گیرم که می‌تواند نیاز‌های ماهانه خانواده‌ام را برطرف کند». به این هشت وزنه‌بردار که حالا برای باشگاه الشرطه وزنه می‌زنند، حقوق ماهانه مشخصی داده می‌شود که از ٤٠٠ تا ٨٠٠ دلار است. عباس احمد، مربی آن‌ها می‌گوید: «این حقوق‌ها نقشی اساسی ایفا می‌کند، چون باعث می‌شود این دختران به ورزش‌شان ادامه دهند و نیازهایشان را هم برطرف کنند».

پدر هدی و هدیل هم می‌گوید بخش مهمی از این حقوق دخترانش صرف اجاره خانه می‌شود: «ما ماهانه ٣٣٠ دلار از آن را برای پرداخت اجاره‌خانه می‌دهیم». خدیجه اسماعیل عبدالله هم دیگر دختر وزنه‌برداری است که می‌گوید با این پول، اجاره‌خانه‌اش را می‌پردازد: «من تقریبا نیمی از این حقوقی را که می‌گیرم به صورت ماهانه برای اجاره‌خانه می‌پردازم».

لوجین هاضم ١٥ ساله هم وارد بحث می‌شود و می‌گوید درس و مدرسه را ول کرده تا با تمرکز بیشتری به وزنه‌برداری بپردازد. او هم مدال برنز رقابت‌های قهرمانی غرب آسیا در اردن را در کارنامه دارد و می‌گوید: «مربی امان به ما مصمم‌بودن و پشتکارداشتن را آموخته است. مطمئنم تلاش‌های ما نتیجه می‌دهد؛ هم از لحاظ ورزشی و هم از لحاظ مالی».

تیم ملی وزنه‌برداری عراق حداقل تا همین جا توانسته مدینه الصدر را فتح کند؛ این چیزی است که پدر هدی و هدیل می‌گوید. او ادامه می‌دهد: «با گذر زمان، همه مجبور می‌شوند در نهایت از این دختران حمایت کنند. آن‌ها هر بار که از یک تورنمنت یا مسابقه برمی‌گردند، مثل قهرمان‌ها مورد استقبال قرار می‌گیرند».

نسل آینده وزنه‌برداری زنان عراق، اما از همین حالا خودش را مهیا می‌کند؛ رقیه احمد ١٢ ساله یکی از آن وزنه‌بردارانی است که ظاهرا آینده خوبی دارد. او هر روز پدرش را وادار می‌کند تا با موتورسیکلت به این سالن بیایند. بعد از مدرسه، آن‌ها سوار بر موتور از ترافیک سنگین بغداد عبور می‌کنند تا به مدینه الصدر برسند. در همین سالن کوچک، رقیه آرزو‌های بزرگی دارد: «امیدوارم روزی در بازی‌های المپیک شرکت کنم».
منبع: فرارو
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نظرسنجی
با کدامیک از گزینه های زیر بیشتر موافقید؟
با حضور زنان در مسابقات جام جهانی والیبال راه برای حضور زنان در تمامی مسابقات ورزشی هموار شد.
حضور زنان در ورزشگاه ها یک موضوع فرعی است، در حوزه زنان مسایل مهمتری وجود دارد.
حضور زنان در ورزشگاه صرفا ساختار مردانه اجتماع را به چالش می کشد و گره ای از مشکلات زنان باز نمی کند.
حضور زنان در ورزشگاه یک حرکت نمادین برای به رسمیت شناخته شدن حقوق احتماعی زنان از سوی جامعه مردسالار ایران است.